خدا عز و جل به داود ( ع ) وحى كرد كه : به راستى بنده‌اى از بندگانم يك حسنه آورد و من بهشتم را بر او مباح كنم ، داود عرض كرد : پروردگارا ، اين حسنه چيست ؟ فرمود : به دل بندهء مؤمنم شادى در آورد گو كه با يك خرما باشد ، داود عرض كرد : پروردگارا ، سزا است هر كه تو را شناسد ، اميدش را از تو نبرد . ( 1 ) 6 - از امام صادق ( ع ) كه فرمود : نپندارد يكى از شماها كه مؤمنى را شاد كرده است تنها او را شاد كرده ، بلكه به خدا رسول خدا را ( ص ) شاد كرده است . ( 2 ) 7 - از ابى الجارود كه شنيدم امام باقر ( ع ) مىفرمود : به راستى دوست‌ترين كارها به درگاه خدا عز و جل شاد كردن مؤمن است يا سير كردن مسلمانى يا پرداختن بدهكارى او . ( 3 ) 8 - امام صادق ( ع ) در ضمن حديثى طولانى فرمود : چون خدا مؤمن را از قبرش مبعوث كند ، با او نمونه‌اى از قبر